درباره ی من

روز ِ خاصی نبود! مثل همه ی روزهای دیگر ِ خداوند! ابری و گرفته! آری، در همان روز من آمدم. با چشمانی باز. و تو چه میدانی که چه لذتی دارد ده کیلومتر پیاده روی در شب های خلوت!

میخواهی درباره ی من بدانی؟! میخواهی بدانی کیست این قلم به دست گرفته ی حقیر که البته چنان دهن سوز هم نمی نویسد؟!

بگذار اینگونه بگویم! من همان کودک دیروز هستم! همان کودکی که همه ی امیدش به یک دوست بود! دوستی که خیلی زود رفت! حتی زودتر از زود! تنها برای لحظه ای توانستم گرمی دستانش را احساس کنم. انگار سرنوشت با من میانه ای ندارد. هرچه بخواهد، برایم رقم می زند. فقط دلم را به یک نقطه خوش کرده ام. فقط یک نقطه. همین و بس!

باور کنید این، خود ِ خود ِ من هستم!

علیرضا هستم… مدت زیادی نیست که وبلاگنویسی رو به صورت جدی و همیشگی شروع کردم! قبلا هم چند وبلاگ داشتم، اما همیشه وقتم رو صرف کارم میکردم و کمتر برای وبلاگنویسی وقت میگذاشتم. ولی حالا فهمیدم که اشتباه بزرگی می کردم. روی وردپرس دات کام وبلاگ زدم، چون این طوری راحت تر هستم و اصلا حوصله ی دغدغه های هاست شخصی رو برای یه وبلاگ شخصی و معمولی ندارم.
نسبت به هیچ نرم افزاری تعصب ندارم. هرکدوم بهتر باشن، همون رو استفاده میکنم. اهل فوتبال نیستم اصلا. به طوری که اگه ازم بپرسید دوتا از بازیکن های استقلال رو نام ببر، از جواب دادن عاجز میمونم! مسافرت و گردش رو خیلی دوست دارم. عکاسی رو خیلی خیلی دوست دارم. دوست دارم چیزهایی رو که بلدم به دیگران منتقل کنم. اهل منت گذاشتن و اینجور چیزا نیستم. و هیچ چیز و هیچ کس رو مدیون خودم نمیدونم. دوست دارم خاکی باشم، چون از آدم های خودبین خوشم نمیاد!
سعی میکنم دل کسی رو نشکنم و معمولا هرکس چیزی ازم بخواد و در توانم باشه، صد در صد براش انجام میدم.
اکثر غذاها رو دوست دارم. غذا باید خیلی خیلی تند باشه! ناگفته نمونه که دست پختم هم حرف نداره! دوست دارم یک شب برای شام، تمام وبلاگنویس هایی رو که میشناسم دعوت کنم و یک غذای محلی ِ شمالی براشون درست کنم!
قدیما برنامه نویسی دسکتاپ زیاد می کردم، ولی الان دیگه گذاشتم کنار! شاید دلیلش رو تو وبلاگ بتونید پیدا کنید. برنامه نویسی وب رو دوست تر می دارم! بخاطر اینکه پویایی بیشتری داره.
خیلی اهل کتاب نیستم! اکثر کتاب هایی هم که خوندم، کتاب های تخصصی بودند. چندتا رومان هم البته خوندم. درکل بیشتر کتاب هایی که میخونم، به صورت کتاب های الکترونیکی هستند.
زندگی رو بدون موسیقی، بی معنی میدونم. و اکثر مواقعی که دارم کار میکنم، حتما باید آهنگ های مورد علاقه ام رو گوش بدم تا حواسم بیشتر روی کار متمرکز بشه.
خب فکر میکنم به اندازه ی کافی از خودم و علایقم گفتم، فقط برای جمله ی آخر این رو بگم که علیرضا، مخلص همه ی وبلاگنویس های عزیز هست و همونطور که گفت، یک شب همه ی وبلاگنویس ها رو برای شام دعوت میکنه. همیشه موفق باشید، شب و روزتون خوش!

بشنوید پادکست ِ درباره ی من را!

Download | 691 kb | low versiov

Download | 1.63 mb | high versiov

بیشترین نرم افزارهایی که استفاده می کنم